Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΕ ΕΔΙΩΞΕ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ

Ο Κώστας Κατέχης γεννήθηκε στην Ερείκουσα το 1957 και μετά το Δημοτικό μετακόμισε στην Αίγινα όπου συνέχισε στο Καποδιστριακό Γυμνάσιο του νησιού για τέσσερα επίσης χρόνια. Το 1973 μετανάστευσε στην Αμερική όπου ζει μέχρι σήμερα συγκεκριμένα στην Νέα Υόρκη τον περισσότερο καιρό. Η αγάπη του για τα Ελληνικά γράμματα και τις τέχνες τον έκαναν να ασχοληθεί με την λογοτεχνία και την ποίηση όπου για πολλά χρόνια γράφει και αρθρογραφεί σε πολλά ομογενειακά και ορισμένα Ελληνικά έντυπα. Με την ποίηση ξεκίνησε το 1994 όπου και κυκλοφόρησε την πρώτη του ποιητική συλλογή στην Νέα Υόρκη. Σήμερα ασχολείται με την ραδιωφωνία και την αρθρογραφία σε ομογενειακά μέσα και έντυπα. Η εκπομπή στον Hellas FM είναι συνήθως λογοτεχνική και προωθεί πολλούς αξιόλογους ομογενείς καλλιτέχνες , συγγραφείς και ποιητές…….

Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΕ ΕΔΙΩΞΕ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ

 

Ήμουν δέκα χρονών όταν η Χούντα του Παπαδόπουλου με την <<αναίμακτο επανάσταση>>επέβαλε το στρατιωτικό καθεστώς στην Ελλάδα και απομόνωσε τη χώρα, ενώ εξόρισε στη Μακρόνησο και στη Γυάρο όλους τους αντιφρονούντας φυλακίζοντας τους άλλους που ήξερε ότι δεν τους θέλαν, στη Μπουμπουλίνας τα βασανιστήρια γινόντουσαν επί εικοσιτετραώρου βάσεως προσπαθώντας να υπογράψουν δήλωση μετανοίας οι αντιχουντικοί και οι υποπτοι κομουνιστές και φιλοδημοκρατικοί πολίτες που συλλαμβάνοντο στην κάθε γωνιά των δρόμων στην Αθήνα και όχι μόνο.

Σαν μαθητής του δημοτικού στην Ερείκουσα της 5ης τάξης δεν καταλάβαινα και πολύ τι γινόταν και φυσικά δεν έδωσα και πολύ σημασία γιατί δεν με ενδιέφερε και πολύ.

Παρακολουθούσα τους μεγάλους και τους δασκάλους όπου συζητούσαν χαμηλά και σιγά μεταξύ τους μάλλον κρυφά και δεν καταλάβαινα τι λέγανε.

Στό μικρό νησί της Ερείκουσας τότε δεν υπήρχε τίποτε το σημαντικό και το μεγάλο και ποτέ δεν γινότανε κάτι το φοβερό που να δημιουργήσει φόβο η δέος στους λιγοστούς κατοίκους που ήταν τότε στο νησί, με πιό πολλές τις γυναίκες και τα 60 περίπου παιδιά του μοναδικού δημοτικού σχολειού.

Το μεγάλο γεγονός της εβδομάδας είταν όπου ερχόταν το καΐκι από την Κέρκυρα φέρνοντας τα απαραίτητα για τους κατοίκους, ή κάποιος επιθεωρητής για το σχολείο.

Η πρώτη μου εντύπωση για την σκληράδα των Χουντικών ήταν ότι διέταξαν την περισυλλογή από τις καραμπίνες και τουφέκια των κυνηγών να τα παραδώσουν στον χωροφύλακα των Οθωνών με το καΐκι φυσικά σε διάστημα δύο ημερών.

Θύμωσα πολύ τότε γιατί ήταν Απρίλης και έπεσαν τόσα πολλά τρυγώνια στην Ερείκουσα, λες και το έκαναν επίτηδες.Το κυνήγι των τρυγωνιών τότε ήταν η μεγαλύτερη απόλαυση του κόσμου γιατί και γώ πήγαινα με τους θείους μου η άλους μεγαλύτερους και τους φέρναμε τα σκοτωμένα πουλιά με το αζιμίωτο βέβαια. Εκτός από τον μποναμά της ημέρας μαθαίναμε και μεις οι μικρότεροι τι σημαίνει κυνήγι και πόση προσοχή πρέπει να υπάρχει μεταξύ των κυνηγών.

Μέχρι να επιστραφούν τα όπλα, μετά την καταφραφή, τα τρυγώνια πέταξαν προς βορά για βρούν πιό δροσερά μέρη στην Ευρώπη.

Τον επόμενο χρόνο ταξείδεψα στην Αίγινα και μπήκα στο Γυμνάσιο που στεγάζονταν τότε στο Κυβερνείο του Καποδίστρια, και μετά από ένα χρόνο πήγα στο καινούριο Γυμνάσιο λίγο πιό έξω από την πόλη.

Εκεί πρωτόνοιωσα τι σημαίναι Χούντα. Το νέο Γυμνάσιο ήταν δίπλα στις φυλακές της Αίγινας.

Εκεί άρχισα να καταλαβαίνω τι τραβούσε ο κοσμάκης για το μεροκάματο και τι σημαίνει Χουντική προπαγάνδα και αστυνομία ή χωροφυλακή.

Η πλύση εγκεφάλου από τους καθηγητές, είτε το ήθελαν είτε όχι, γινόταν σε καθημερινή βάση, ενώ το σκίσιμο της φούστας των κοριτσιών, άμα ήταν λίγο πάνω από το γόνατο, γινόταν σε θέα όλων των μαθητών και μαθητριών από την γυμνασιάρχη Τσαγκαράκη-Λεβεντάκη και με πρώτη την Αλεξανδράτου οι πιό πολοί καθηγητές κανόνιζαν ποιός είναι καλό παιδί και ποιός είναι ΑΝΤΙ ……προς γνώσην και συμμόρφωσην……

Εκει πρωτάρχησα να ψυθιρίζω με τους φίλους μου ότι έχουμε χούντα και τι θα γίνει, εκεί πρωτοείδα τους μεγαλύτερους να γυρίζουν από τον Πειραιά και το Πολυτεχνείο με σπασμένες μύτες και μαύρα μάτια, προσπαθώντας να πείσουν τους καθηγητές ότι πέσανε στο γήπεδο και χτύπησαν, εκεί πρωτοάκουσα τραγούδια απαγορευμένα από τη Χούντα, εκεί πρωτοένοιωσα το σκίρτημα της ελευθερίας και της Δημοκρατίας να με πνίγει χωρίς να μπορώ να κάνω φυσικά τίποτε……και εκει αποφάσισα να φύγω για την Αμερική να καταφέρω να αποχτήσω την ελευθερία και την δημοκρατία που αποζητούσα.

Ήξερα ότι είμουν πολύ μικρός να λάβω μέρος σε αγώνα και οι φίλοι δεν μου επέτρεπαν, ο Κώστας, ο Νίκος, ο Σπύρος, ο Σάκης, ο Μιχάλης, ο Νεκτάριος, ο Βασίλης……όλοι λέγαμε και ψυθιρίζαμε ,αλλά δεν είχαμε κότσια και δυνάμεις.

Η Αμερική ήταν η μόνη λύση και δεν πείρε και πολύ για να πεισθούν οι δικοί μου ότι έπρεπε να φύγω στο εξωτερικό για να μη μπλέξω και βρώ τον μπελά μου με τις ιδέες και τα πιστεύω που άρχισα να εκδηλώνω σιγά και δειλά στον περίγυρο των δικών μου.

Ένοιωθα πως η πατρίδα μου με έδιωχνε βίαια από το σπίτι μου και με έστελνε μακρυά.

16 χρόνων, και Αύγουστος της Παναγίας 15 του μηνός το έτος 1973, πατούσα το πόδι μου στο αεροδρόμιο Κένεντυ.

Ένοιωθα πως η πατρίδα μου με είχε διώξει και δεν είξερα πραγματικά το γιατί.

Τα χρόνια πέρασαν και έκτοτε επέστρεφα στην πατρίδα για διακοπές πολλές φορές, αλλά δεν παραλείπω να δηλώσω ότι κάποιες φορές προσπάθησα να μείνω εκεί μόνιμα, αλλά η κατάληξη ήταν πάντα η επιστροφή στην Αμερική.

Αυτό σημαίνει ότι κάθε φορά που σκεφτόμουν να παραμείνω στην Ελλάδα γινόταν πάντα κάτι από τα ίδια και ένοιωθα ότι η πατρίδα μου με έδιωχνε πάλι.

Δεν θα απαριθμήσω πόσες φορές κατάφερε η Ελλάδα να με διώξει, αλλά θα παραθέσω εδώ την σημερινή κατάσταση την οποία και με κάνει πάλι να πιστέψω ότι η Πατρίδα μου με διώχνει πάλι. Αφού πάντα σκέφτομαι την επιστροφή.

Με διώχνει με την αδικία μεταξύ των πολιτών και των προνομοιούχων.

Με την άδικη και απάνθρωπη φορολογία στους πολίτες που δεν μπορούν και δεν έχουν.

Με τα χαράτσια και τους φόρους που κανονικά σε ευνομούμενες κοινωνίες, είναι παράνομα.

Με το έγκλημα που έχει ξεπεράσει τα όρια, και το κράτος δεν προστατεύει τον πολίτη.

Με το ρουσφέτι που ακόμα και σήμερα ζει και βασιλεύει.

Με κυβερνούντες που δεν τους επέλεξε κανείς γιατί δεν υπήρχαν επιλογές.

Με τα μνημόνια που γονάτισαν το λαό, ενώ άλλοι είναι οι φταίχτες και οι κλέφτες.

Με την ασφάλεια του πολίτη που δεν υπάρχει ενώ οι ληστές αλωνίζουν.

Με την ασφάλεια υγείας που τώρα πιά δεν υφίσταται σχεδόν καθόλου.

Με το έγκλημα να φτάνει και στα πιό απόμερα μέρη της Ελλάδας χωρίς δυσκολία.

Με την ανεξέλεγκτη εισροή λαθρομεταναστών στη χώρα που οι πιό πολλοί εγκληματούν.

Με την ανικανότητα της αστυνομίας να επιβάλει την τάξη.

Με την αδιάντροπη προνομιακή αντιμετώπιση των βουλευτών, με την ασυλία κλπ.

Με τις δολοφονίες,τις κλεψιές. τους βασανισμούς γερόντων από ληστές για λίγα Ευρώ.

Με την πολιτική βία να έχει ανέβει στο ψηλότερο σκαλοπάτι της Βουλής και του Μαξίμου.

Με την ευτέληση της ζωής και της κοινωνίας γενικά στην χώρα του φωτός και των Θεών.

Με την διατήρηση διαπλεκόμενων υπουργών σε θέσεις κλειδιά στην κυβέρνηση.

Με τον Βενιζέλο να διαφεντεύει, ενώ έπρεπε να είναι ισόβια.

Με τον Σημίτη και τον Παπανδρέου έξω,και τον Τσοχατζόπουλο μέσα,

Με τον Τσουκάτο, τον Νεονάκη και τόσους άλλους να κυκλοφορούν ελεύθεροι.

Με ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΔΗΜΑΡ,ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ και δεν συμμαζεύονται.

Με το μίασμα της Χρυσης Αυγής των μπρατσαδόρων και αλητών της νύχτας στη βουλή.

Με δολοφονίες πολιτών και πολιτική εκμετάλευση από όλους.

Με χιλιάδες αυτοκτονίες των Ελλήνων χωρίς να ευαισθητοποιείται κανείς.

Με την κλεψιά να είναι το μεγαλύτερο σπόρ των περισσοτέρρων.

Με το ξεπούλημα της Ιεράς Γης των Ελλήνων και του υπεδάφιου πλούτου αυτής.

Με τα μνημόνια 1,2,3,4 και δεν συμμαζεύονται.

Με την υποβάθμηση του κοινωνικού και λαϊκού επιπέδου στη ζωή μας.

Με την ασύστολη συνταγογράφηση νεκρών, που την έχουν ανάγκη οι ζωντανοί.

Με την παραπληροφόρηση των πληρωμένων εντύπων και ΜΜΕ.

Με το ότι φταίει η Μέρκελ και ο Σόιμπλε….και όχι ο εαυτός μας.

Με το φακελάκι παντού να δίνεται μέχρι σήμερα, αλλιώς πεθαίνεις.

Με το εισητήριο στα νοσοκομεία….αν είναι δυνατόν…..τριτοκοσμική χώρα η Ελλάς.

ΚΩΣΤΑΣ Δ. ΚΑΤΕΧΗΣ

ΜΑΗΣ 2014

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

LinkedIn
Share
error: Content is protected !!